7. JEsus awer tred to se, rög se an un sprok: Staht up un fürcht ju nich. Dan. 8, 19. 10, 10.
8. As se awer ehr Ogen updän, seegen se Nüms as JEsus alleen.
9. Un as se den Barg dal gungen, befohl se JEsus un sprok: Ji schüllt düt Gesicht Nüms seggen, bet de Minschensöhn vun de Doden upstahn is. Matth. [16, 20.]
10. Un Sin Jüngers frogen Em un sproken: Wat seggt denn de Schriftgelehrten, Elias mutt eerst kamen? Matth. [11, 14.] Mal. 4, 5.
11. JEsus antworte un sprok to se: Elias schall jo eerst kamen un Allns torecht bringen. Mark. [9, 13.]
12. Doch Ik segg ju: Elias is all kamen, un se hebbt em nich kennt, sonnern hebbt an em dahn, wat se wulln. So ward ok den Minschensöhn vun se lieden möten. Matth. [11, 14.] [14, 9.]
13. Do verstunn de Jüngers, dat He vun Johannes den Döper to se spraken harr.
14. Un as se to dat Volk kamen dän, tred en Minsch to se un full Em to Föten, Mark. [9, 17.] Luk. [9, 38.]
15. Un sprok: HErr, erbarm Di öwer min Söhn, denn he is maandsüchtig un hett en sware Lieden, he fallt oft in dat Füer un oft in dat Water;
16. Un ik hef em to Din Jüngers brocht, un se kunnen em nich helpen.