17. JEsus awer antworte un sprok: O du unglövige un verkehrte Geslecht, wa lang schall Ik bi ju wesen? Wa lang schall Ik ju dulden? Bringt Mi em her!
18. Un JEsus bedroh em, un de Düvel fahr vun em ut, un de junge Minsch war gesund to desülvige Stunn.
19. Do treden Sin Jüngers to Em alleen un sproken: Warum kunnen wi em nich utdrieven?
20. JEsus awer antworte un sprok to se: Wegen ju Unglov. Denn Ik segg ju: Wahrlich, wenn ji Glov hebbt as en Sempkorn, so mögt ji to düssen Barg seggen: Mak di vun hier darhen, so ward he sik wegmaken, un ju ward Nicks unmöglich wesen. Matth. [21, 21.] Mark. [11, 23.] Luk. [17, 6.]
21. Awer düsse Art fahrt nich ut, denn dörch Beden un Fasten.
22. Do se awer ehr Wesen harrn in Galiläa, sprok JEsus to se: Dat is tokünftig, dat de Minschensöhn öwerantwort ward in de Minschen ehr Hann; Matth. [20, 17.] [18.] Mark. [9, 31.] Luk. [9, 22.] [18, 31.]
23. Un se ward Em dod maken, un den drütten Dag ward He wedder upstahn. Un se warn heel bedrövt.
24. As se nu na Capernaum keemen, gungen de Lüd, de den Zinsgroschen inheven dän, to Petrus un sproken: Pleggt ju Meister nich den Stüergroschen to geven? 2. Mos. 30, 13. 2. Chron. 24, 6.
25. He sä: Ja. Un as he to Hus keem, keem em JEsus tovör un sprok: Wat dünkt di, Simon? Vun wen nehmt de Könige up de Eer den Toll oder dat Koppgeld? vun ehr Kinner oder vun de Fremden?
26. Do sprok Petrus to Em: Vun de Fremden. JEsus sprok to em: So sünd de Kinner frie.