27. Up dat wi se awer nich argern doht, so gah hen an den See un smiet din Angel ut, un den eersten Fisch, de sik upgift, den nimm, un wenn du sin Mund updeihst, warrst du en Stater finnen, densülven nimm un gif em för Mi un di. Luk. [23, 2.]
Dat 18. Kapitel.
1. To desülvige Stunn treden de Jüngers to JEsus un sproken: Wer is de Gröttste in dat Himmelriek? Mark. [9, 34.]
2. JEsus reep en Kind to Sik un sett dat merrn mank se,
3. Un sprok: Wahrlich, Ik segg ju, dat wes’ denn, dat ji umkehrt un ward as de Kinner, so ward ji nich in dat Himmelriek kamen. Matth. [19, 14.] Mark. [10, 15.] 1. Cor. [14, 20.]
4. Wer sik sülvst lütt makt as düt Kind, de is de gröttste in dat Himmelriek. 1. Pet. [5, 6.]
5. Un wer son Kind upnimmt in Min Nam, de nimmt Mi up. Matth. [10, 40.]
6. Wer awer een vun düsse Geringsten argern deiht, de an Mi gloven doht, den weer dat beter, dat en Mölsteen an sin Hals hangt war, un dat he versapen war in de See, wo se am deepsten is. Mark. [9, 42.] Luk. [17, 1.] [2.] Röm. [14, 13.]
7. Wehe öwer de Welt wegen de Argernis. Dat mutt jo Argernis kamen, doch wehe den Minsch, dörch den Argernis kummt.
8. So di awer din Hand oder din Fot argert, so hau em af un smiet em vun di. Dat is beter, dat du to dat Leven lahm oder as en Kröpel ingeihst, as dat du twee Hann un twee Föt hest un warrst in dat ewige Füer smeten. Matth. [5, 30.] Mark. [9, 43.] [45.]