3. Ik segg düt nich ju to verdammen, denn ik hef wieder baben seggt, dat ji in uns’ Harten sünd, mit to starven un mit to leven. Kap. [6, 11-13.]
4. Ik red mit grote Freudigkeit to ju, ik rühm awer veel in ju, ik bün erfüllt mit Trost, ik bün öwerriek in Freud, bi all uns’ Bedröfnis. Philem. v. [8.]
5. Denn as wi in Macedonien keemen, harr uns Fleesch keen Ruh, sonnern allerwegens weern wi in Bedröfnis, üterlich Striet, inwennig Furcht.
6. Awer GOtt, de de Geringen trösten deiht, de tröst uns dörch Titus sin Ankunft. Kap. [1, 3.] [4.]
7. Nich alleen awer dörch Titus sin Ankunft, sonnern ok dörch den Trost, womit he tröst weer an ju un verkündig uns ju Verlangen, ju Weenen, ju Iver um mi, so dat ik mi noch mehr freun dä.
8. Denn dat ik ju dörch den Breef hef trurig makt, is mi nich leed, sülvst wenn mi dat ok leed west weer, wiel ik seh, dat de Breef ju man en lütte Wiel bedrövt hett; Kap. [2, 4.]
9. So freu ik mi doch nu, nich daröwer, dat ji bedrövt warn sünd, sonnern dat ji bedrövt warn sünd to de Reu. Denn ji sünd göttlich warn, up dat ji vun uns jo keen Schaden irgendwo annehmen doht.
10. Denn de göttlich Trurigkeit wirkt to de Seligkeit, en Reu, de Nüms reuen deiht; de Welt ehr Trurigkeit awer wirkt den Dod.
11. Seht, dat ji göttlich bedrövt warn sünd, wat för en Fliet hett dat in ju wirkt, darto Verantwordung, Torn, Furcht, Verlangen, Iver, Rach! Ji hebbt ju bewiest in all Stück, dat ji rein sünd an düsse Sak.
12. Darum, obgliek ik ju schreven hef, so is dat nich geschehn wegen den, de beleidigt hett, ok nich wegen den, de beleidigt is, sonnern darum, dat apenbar ward ju Iver vör uns unner ju bi GOtt.