5. Un nich, as wi höpen dä’n, sonnern öwergeven sik sülvst toeerst den HErrn, un naher uns, dörch GOtt Sin Willen,
6. Dat wi Titus vermahnen mussen, up dat he, as he vörher anfungen harr, so ok mank ju son Woldaht utrichten schull.
7. Awer so as ji in all Stück riek sünd, in den Gloven, in dat Wort un in de Erkenntnis un in allerhand Fliet un in ju Leev to uns, so makt, dat ji ok in düsse Woldaht riek sünd.
8. Ik segg düt nich, as wull ik ju wat befehln, sonnern wiel Anner so flietig sünd, pröv ik ju Leev, ob se vun de recht Art is.
9. Denn ji kennt unsen HErrn JEsus Christus Sin Gnad, dat, obgliek He riek is, war He doch arm wegen ju, up dat ji dörch Sin Armoth riek wörd. Zach. 9, 9. Matth. [8, 20.] Luk. [9, 58.]
10. Un ik gev ju min Meenung hiervun. Denn dat deent ju, de ji anfungen hebbt vör en Jahr all, nich alleen dat Dohn, sonnern ok dat Wolln.
11. Nu awer vullbringt ok dat Dohn, up dat so as ji geneegt sünd to wolln, so sied ok geneegt to geven vun dat, wat ji hebbt.
12. Denn wenn een willig is, so is he angenehm na dat, wat he hett, nich na dat, wat he nich hett. Spr. 3, 28. Mark. [12, 43.]
13. Ik meen nich, ji schullt düt dohn, up dat de annern nog hebbt un ji darvt, sonnern up dat ji All wat hebbt.
14. So schall ju Öwerflot ehr Mangel deenen in düsse düre Tied, up dat ok ehr Öwerflot naher ju Mangel to gud kamen doh un sik dat so utglieken deiht. Kap. [9, 12.]