1. Un ok ji, as ji dod weert dörch Öwertredung un Sünd, Röm. [5, 6.] Kol. [2, 13.]
2. In weke ji eenstmals wandelt hebbt na düsse Welt ehr Lop un na den Fürsten, de in de Luft herrschen deiht, nämlich na den GEist, de to düsse Tied sin Spilwark hett in den Ungloven sin Kinner. Tit. [3, 3.] Eph. [6, 12.] Joh. [12, 31.]
3. Mank weke wi ok All eenstmals unsen Wandel hatt hebbt in unse Fleesch sin Lüste, un dän dat Fleesch un de Vernunft ehr Willn un weern ok vun Natur Kinner vun den Torn, gliek as de Annern. Kol. [3, 7.]
4. Awer GOtt, de dar riek is an Barmhartigkeit dörch Sin grote Leev, womit He uns leef hatt hett, Kap. [1, 7.] Röm. [2, 4.] [10, 12.]
5. As wi dod weern in de Sünd, hett He uns samt Christus lebendig makt, (denn ut Gnaden sünd ji selig warn,) Röm. [5, 6.]
6. Un hett uns samt Em upweckt un samt Em in dat himmlische Wesen versett, in Christus JEsus, 2. Cor. [4, 14.] Phil. [3, 20.]
7. Up dat He wiesen dä in de tokünftige Tied Sin Gnad ehr unutsprekliche Riekdom, dörch Sin Gudheit öwer uns in Christus JEsus.
8. Denn ut Gnad sünd ji selig warn dörch de Glov, un datsülvige nich ut ju, GOtt Sin Gav is dat; Gal. [2, 16.]
9. Nich ut de Warke, up dat sik nich Jemand wichtig maken deiht. 1. Cor. [1, 29.]
10. Denn wi sünd Sin Wark, schapen in Christus JEsus to gude Warke, to weke GOtt uns vördem torecht makt hett, dat wi darin wandeln schulln. Tit. [2, 14.] Ebr. [13, 21.]