15. Lat uns awer rechtschaffen wesen in de Leev un wassen in alln Stücken an den, de dat Haupt is, Christus; Kap. [5, 23.] Kol. [1, 18.]
16. Vun den ut de ganze Lief tosamen fogt is un en Lidmat an dat anner hangen deiht dörch alle Gelenke; wodörch dat een den annern helpen deiht na en jeden Lidmat sin Wark in sin Maat, un makt, dat de Lief wassen deiht to sin egen Beterung, un dat all in de Leev. Röm. [12, 5.]
17. So segg ik nu un tüg dat in den HErrn, dat ji nich mehr wandeln doht as de annern Heiden in de Nichtigkeit vun ehrn Sinn, Röm. [1, 21.]
18. Weke ehr Verstand düster makt is un sünd afkamen vun dat Leven, dat ut GOtt is, dörch de Unwissenheit, de in se is, dörch ehr Hart sin Blindheit. Kap. [2, 12.]
19. Weke ruchlos sünd un sik de Untucht hengeven hebbt, un drievt allerhand Unreinigkeit togliek mit den Giez.
20. Ji awer hebbt Christus nich so kennen lehrt;
21. Wenn ji anners vun Em hört hebbt un in Em lehrt sünd, dat in JEsus en rechtschaffen Wesen is. Kap. [1, 13.]
22. So leggt nu vun ju af, na den vörigen Wandel, den olen Minschen, de dörch Lüste sik in Irrdom verdarven deiht. Röm. [6, 6.] Kol. [3, 9.] Gal. [6, 8.]
23. Verniert ju awer in ju Gemöth sin Geist; Röm. [12, 2.]
24. Un treckt den nien Minschen an, de na GOtt schapen is in rechtschaffene Gerechtigkeit un Hilligkeit. 1. Mos. 1, 26. 27.