16. Denn He Sülvst, de HErr, ward mit en Slachtgeschrigg un Stimm as en Erzengel un mit GOtt Sin Basun dal kamen vun den Himmel, un de Doden in Christus ward upstahn toeerst.
17. Denn wi, de wi levt un öwerblievt, ward togliek mit desülvigen henrückt warrn in de Wolken, in de Luft, den HErrn in de Möt, un ward so bi den HErrn wesen för alle Tieden. Offenb. [11, 12.] Joh. [12, 26.] [17, 24.]
18. So tröst ju nu mit düsse Wör’, de Een den Annern.
Dat 5. Kapitel.
1. Vun de Tied awer un de Stunn, leeve Bröder, bruk ik ju nich to schrieven. Matth. [24, 3.] [36.]
2. Denn ji weet sülvst gewis, dat den HErrn Sin Dag kamen ward as en Deef in de Nacht. Matth. [24, 42-44.] Luk. [12, 39.] 2. Pet. [3, 10.] Offenb. [3, 3.] [16, 15.]
3. Denn wenn se seggen ward: Nu is Freden, nu hett dat keen Gefahr, so ward dat Verdarven se gau drapen, as de Wehdag en swanger Fru, un se ward nich flüchten könn. Jer. 6, 14. 8, 11.
4. Ji awer, leeve Bröder, west nich in de Düsternis, dat ju de Dag as en Deef to fat krigt. Eph. [5, 8.]
5. Ji sünd alltosam Kinner vun dat Licht un Kinner vun den Dag, wi sünd nich vun de Nacht, noch vun de Düsternis. Luk. [16, 8.] Röm. [13, 12.]
6. So lat uns nu nich slapen as de Annern, sonnern lat uns waken un nüchtern wesen.