7. Denn de slapen doht, de slapt bi Nacht un de bedrunken sünd, de sünd des Nachts dun.
8. Wi awer, de wi vun den Dag sünd, schüllt nüchtern wesen, andahn mit den Panzer vun Glov un Leev, un mit den Helm vun de Hoffnung up Seligkeit. Röm. [13, 12.] Jes. 59, 17. Eph. [6, 14.] [17.]
9. Denn GOtt hett uns nich sett to Torn, sonnern de Seligkeit to besitten dörch unsen HErrn JEsus Christus, Röm. [9, 23.]
10. De för uns storven is, up dat wi, ob wi wakt oder slapt, togliek mit Em leven schüllt. Röm. [14, 8.] [9.] 2. Cor. [5, 15.]
11. Darum vermahnt ju unner eenanner un bu’t de Een den Annern, as ji ja ok doht. Kap. [4, 18.] Ebr. [10, 24.] [25.]
12. Wi bedt ju awer, leeve Bröder, dat ji erkennen doht, de an ju arbeit un ju in den HErrn vörstahn un ju vermahnen doht. 1. Cor. [16, 18.]
13. Hebbt se desto leever wegen ehr Wark un west fredsam mit se.
14. Wi vermahnt ju awer, leeve Bröder, vermahnt de Unarigen, tröst de Kleenmödigen, drägt de Swachen, west geduldig gegen Jedereen. 2. Thess. [3, 15.]
15. Seht to, dat Nüms Bös mit Bös vergelln deiht, sonnern jagt ümmer dat Gude na, beides mank ju un gegen Jedereen. Spr. 20, 22. Röm. [12, 17.] 1. Pet. [3, 9.]
16. West ümmer vergnögt. Luk. [10, 20.]