13. Sonnern freut ju, dat ji gliek as Christus wat to lieden hebbt, up dat ji to de Tied vun de Apenbarung vun Sin Herrlichkeit ju freuen un juchen doht. Matth. [5, 10.] Apost. [5, 41.] Röm. [8, 17.] 2. Cor. [1, 7.] [8.] Jak. [1, 2.]
14. Selig sünd ji, wenn ji schimpt ward wegen Christus Sin Nam, denn de GEist, de en GEist vun de Herrlichkeit un vun GOtt is, ruht up ju. Bi de Lüd ward he lästert, awer bi ju ward he lavt. Jes. 51, 7. Matth. [5, 11.]
15. Nüms mank ju schall as Mörder, oder Deef, oder Öveldoer, oder as Een, de in en fremde Amt griepen deiht, lieden.
16. Mutt he awer as en Christ lieden, so schall he sik darum nich schamen, he schall in son Fall awer GOtt ehren. Joh. [21, 19.] Phil. [1, 29.]
17. Denn dat ward Tied, dat dat Gericht an GOtt Sin Hus anfangen deiht. Wenn nu toeerst an uns, wat ward dat för en End warrn mit de, de an GOtt Sin Evangelium nich glovt hebbt? Jes. 25, 29. 49, 12. Ezech. 9, 6.
18. Un wenn de Gerechte kum erholn ward, wat ward ut den Gottlosen un den Sünner warrn? Spr. 11, 31.
19. Darum schüllt de, de na GOtt Sin Willn Veel utstahn möt, wenn se ok wat Gudes doht, Em ehr Seelen anbefehln, as den truen Schöpfer.
Dat 5. Kapitel.
1. De Öllsten, de mank ju sünd, vermahn ik, de Mitöllste un Tüg’ vun de Lieden, de in Christus sünd, un de Deel hett an de Herrlichkeit, de apenbart warrn schall. Luk. [24, 48.] Röm. [8, 17.]
2. Höd Christus Sin Heerde, as ju anbefahln is un paßt gud up, nich dwungen, sonnern friewillig; nich wegen schändlichen Gewinn, sonnern ut Hartensgrund. Joh. [21, 16.] Apost. [20, 28.]