3. Denn dat is genog, dat wi de Tied, de nu vöröwergahn is vun unse Leven tobrocht hebbt na de Heiden ehr Willn, dar wi wandeln dän in Untucht, Lüsten, Drunk, Freten, Supen, in gruliche Afgötterie. Eph. [4, 17.] [18.] Tit. [3, 3.]
4. Se wunnert sik, dat ji nich mit se lopen doht in datsülvige wüste, unordentliche Wesen, darum lästert se ju.
5. Se möt awer Rekenschaft afleggen vör den, de bereit is to richten de Lebendigen un de Doden. 2. Tim. [4, 1.]
6. Denn darto is ok de Doden dat Evangelium verkündigt, up dat se richt ward na den Minschen int Fleesch, awer in den Geist för GOtt leven doht. Kap. [3, 19.]
7. Dat End vun alle Ding’ is awer neegbi kamen. 1. Cor. [10, 11.] 1. Joh. [2, 18.]
8. So west nu mäßig un nüchtern to dat Gebet. Vör alle anner Ding schüllt ji en hartlich Leev de Een to den Annern hebben, denn de Leev deckt ok de Menge vun Sünden. Luk. [21, 34.] [36.] Spr. 10, 12.
9. West gastfrie ahn Murren gegen eenanner. Ebr. [13, 2.]
10. Un deent de Een den Annern mit de Gav, de he kregen hett, as de guden Husholers vun GOtt Sin mannigfache Gnad.
11. Wenn Jemand reden deiht, schall he GOtt Sin Wort reden. Wenn Jemand en Amt hett, schall he dat verwalten mit de Macht, de GOtt em darto geven hett, up dat in all Ding GOtt lavt ward dörch JEsus Christus, weken wes’ Ehr un Gewalt vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. 2. Cor. [2, 17.]
12. Min Leeven, wunnert ju nich öwer de Hitt, dörch de ji gahn möt, damit ji versöcht ward, as wedderfahr ju wat ganz Sonnerbares;