16. Un dat mit Sachtmodigkeit un Furcht un hebbt en gud Geweeten, up dat de, de ju slecht maken doht, as weert ji Öveldoers, to Schann ward, dat se schimpt hebbt up ju guden Wandel in Christus. Phil. [2, 12.]
17. Denn dat is beter, wenn GOtt dat so will, dat wi wegen Gudes dohn wat utholn doht, as wegen Öwel dohn. Kap. [2, 19.] [20.]
18. Denn ok Christus hett eenmal för uns’ Sünden leden, de Gerechte för de Ungerechten, up dat He uns to GOtt henbringen dä, un is dod makt warn na dat Fleesch, awer lebendig makt na den Geist. Röm. [5, 6.] Ebr. [9, 28.] [10, 12.]
19. In densülvigen is He ok hengahn un hett predigt vör de Geister in dat Gefängnis, Kap. [4, 6.]
20. De fröher nich gloven dän, as GOtt noch tövte un Geduld harr to Noah sin Tied, as se de Arch torüsten dän, in weke wenige, dat heet acht Seelen, rett warn sünd dörch dat Water; Matth. [24, 37.]
21. Wat nu uns ok selig makt in de Döp, de dörch de Sündflot andüt is, nich dat Afdohn vun Unflath an dat Fleesch, sonnern den Bund vun en gud Geweeten mit GOtt dörch JEsus Christus Sin Uperstahung; Mark. [16, 16.] Eph. [5, 26.] 5. Mos. 26, 17. 18.
22. De to GOtt Sin rechte Hand in den Himmel fahrn is, wo Em de Engels un de Gewalten un de Kräfte unnerdänig warn sünd. Ps. [110, 1.] Eph. [1, 20.]
Dat 4. Kapitel.
1. Wiel nu Christus in dat Fleesch Veel för uns leden hett, so wapent ju mit densülvigen Sinn, denn de ant Fleesch leden hett, de lett na to sündigen.
2. Up dat so lang as ji noch dat Fleesch leven doht, ji nich na de Lüst vun Minschen, sonnern na GOtt Sin Willn levt. Gal. [2, 20.]