16. Denn wi hebbt keen kloke Fabeln makt, as wi ju kund makt hebbt unsen HErrn JEsus Christus Sin Kraft un Sin Tokunft, sonnern wi hebbt Sin Herrlichkeit sülvst sehn, 1. Cor. [1, 17.] 1. Cor. [2, 4.]
17. As He vun GOtt den Vader Ehr un Pries kreeg dörch en Stimm, de sik hören leet, also vun de grote Herrlichkeit: Düt is Min leeve Söhn, an den Ik Wolgefalln hef. Matth. [3, 17.] [17, 5.] Luk. [9, 35.] Eph. [1, 6.]
18. Un de Stimm hebbt wi vun den Himmel schalln hört, as wi mit Em up den hilligen Barg weern. Matth. [17, 5.]
19. Wi hebbt en faste prophetische Wort un ji doht gud, darup to achten, as up en Licht, dat an en düstern Ort schienen deiht, bet de Dag anbrickt un de Morgensteern upgeiht in ju Harten. Ps. [119, 105.] 2. Cor. [4, 6.]
20. Un dat schüllt ji toeerst weten, dat keen Vörherseggen in de Schrift dörch egen Utleggung geschüht. Röm. [12, 7.] 2. Tim. [3, 16.]
21. Denn en Vörherseggen is noch nie ut minschlichen Willen toweg’ brocht, sonnern GOtt Sin hillige Minschen hebbt redt vun den hilligen GEist dreven. Weish. 7, 27. Apost. [28, 25.]
Dat 2. Kapitel.
1. Dar weern awer ok falsche Propheten mank dat Volk, as ok mank ju falsche Lehrer wesen ward, de inföhrn ward Secten ton Verdarven, un verleugnet den HErrn, de se kofft hett, un föhrt öwer sik sülvst heel bald dat Verdarven. Matth. [24, 11.] 1. Tim. [4, 1.]
2. Un Veele ward ehr Verdarv nafolgen, dörch weke de Wahrheit ehr Weg lästert ward. 2. Tim. [4, 3.] [4.]
3. Un ut Giez ward se Lehren, de updicht sünd, verschachern, ehr Ordeel ward awer vun lang her nich up sik töven laten un ehr Verdammnis slöpt nich.