10. Un »Du, HErr, hest vun Anfang de Eer gründt un de Himmel sünd dat Wark vun Din Hann. Ps. [8, 4.] [102, 26.]
11. Desülvigen ward vergahn, Du awer warrst blieven, un se ward all old warrn, as en Kleed,
12. Un as en Mantel warrst Du se uprullen un se ward sik verwandeln; Du awer büst desülvige un Din Jahrn ward nich uphörn.« Jes. 34, 4. 51, 6.
13. To weken Engel awer hett He jemals seggt: Sett di to min rechte Hand, bet ik din Fiende to din Föt ehr Fotbank leggen doh? Matth. [22, 44.]
14. Sünd se nich alltosam deenstbare Geister, weke utschickt sünd to deenen de, de arven schüllt de Seligkeit? Ps. [34, 8.] [91, 11.]
Dat 2. Kapitel.
1. Darum schüllt wi desto mehr passen up dat Wort, dat wi nich darhen fahrt. Spr. 3, 21.
2. Denn wenn dat Wort fast makt is, dat de Engeln redt hebbt un jede Öwertredung un Ungehorsam hett sin rechten Lohn kregen: Apost. [7, 53.] Gal. [3, 19.]
3. Woans wüllt wi darvun kamen, wenn wi so en Seligkeit för Nicks achten doht? weke, nadem se uns toeerst predigt warn is dörch den HErrn, up uns kamen is dörch de, weke dat hört hebbt; Kap. [10, 29.] [12, 25.]
4. Un GOtt hett ehr Tügnis geven mit Teken, Wunner, un allerhand Kräft un mit Utdelung vun den hilligen GEist na Sin Willen. Mark. [16, 20.] Apost. [2, 4.] 1. Cor. [12, 11.]