7. Un brochen de Eselin un dat Fahlen un län ehr Kleder darup un setten Em darup. 2. Kön. 9, 13. Mark. [11, 7.] [8.]

8. Awer veel Volk bredt de Kleder up den Weg; de Annern haun Telgen vun de Böm un strein se up den Weg.

9. Dat Volk awer, dat vör gung un nafolg, schreeg un sprok: Hosiannah, David sin Söhn! Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Nam! Hosiannah in de Hög! Ps. [118, 25.] [26.] Joh. [12, 13.]

10. Un as He na Jerusalem rintrecken dä, rög sik de ganze Stadt un se sproken: Wer is dat?

11. Dat Volk awer sprok: Dat is de JEsus, de Prophet vun Nazareth ut Galiläa. Luk. [7, 16.] Joh. [1, 45.]

12. Un JEsus gung na den Tempel GOttes rin, un drev herut alle Verköpers un Köpers in den Tempel un stött um de Weßlers ehr Dischen un de Duvenverköpers ehr Stöhl. Mark. [11, 15.] Kap. [24, 19.]

13. Un sprok to se: Dar steiht schreven: Min Hus schall en Bethus heeten; ji awer hebbt en Mörderkul darut makt. Joh. 56, 7. Mark. [11, 17.] Jer. 7, 11.

14. Un Blinde un Lahme gungen to Em in den Tempel, un He mak se gesund. Jes. 35, 5. 6.

15. As awer de Hohenpresters un Schriftgelehrten seegen de Wunner, de He dä, un de Kinner in den Tempel schregen un sä’n: Hosiannah, David sin Söhn, warn se bös.

16. Un sproken to Em: Hörst Du ok, wat düsse seggt? JEsus sprok to se: Ja, hebbt ji niemals les’t: Ut de Unmünnigen un Sögkinner ehrn Mund hest Du Lof toricht! Ps. [8, 3.]