32. JEsus awer stunn still un reep se un sprok: Wat wüllt ji, dat Ik ju dohn schall?
33. Se sproken to Em: HErr, dat unse Ogen updahn ward. Pred. 11, 7.
34. Un dat dä JEsus leed för se un He keem an ehr Ogen, un sogliek kunn’ ehre Ogen wedder sehn, un se folgten Em na. Kap. [14, 14.] Mark. [6, 34.]
Dat 21. Kapitel.
1. Do se nu neeg na Jerusalem keemen, to Bethphage an den Ölbarg, schick JEsus twee vun Sin Jüngers, Mark. [11, 1.] Luk. [19, 29.] Joh. [12, 12.]
2. Un sprok to se: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un dar ward ji en Eselin anbunn finn’ un en Fahlen bi ehr; löst se up un bringt se her to Mi.
3. Un wenn ju jemand wat seggen ward, so sprekt: »De HErr brukt se.« Alsobald ward he se ju laten.
4. Dat gescheeg awer Allns, up dat erfüllt war, wat seggt is dörch den Prophet, de dar sprickt:
5. Seggt de Dochter Zion: Süh, din König kummt to di sachtmödig un ritt up en Esel un up en Fahlen vun de lastbare Eselin. Zach. 9, 9. Joh. [12, 15.] Ps. [24, 8.]
6. De Jünger gungen hen un dän, as JEsus se befahln harr.