14. Wiel wi nu en groten Hoheprester hebbt, JEsus, GOtt Sin Söhn, de gen Himmel fahrt is, so lat uns holn an dat Bekenntnis. Kap. [3, 1.] [6, 20.] [7, 26.] [8, 1.] [9, 11.]
15. Denn wi hebbt nich en Hohenprester, de nich kunn Mitleed hebben mit unse Swakheet, sonnern de versöcht is allerwärts, gliek as wi, doch ahn Sünd. Kap. [2, 17.]
16. Darum lat uns rantreden mit Friemödigkeit an den Gnadenstohl, up dat wi Barmhartigkeit kriegen un Gnad finnen up de Tied, wenn Hülp uns noth dohn ward. 1. Joh. [3, 21.] Röm. [3, 25.]
Dat 5. Kapitel.
1. Denn jede Hoheprester, de mank de Minschen utnahmen ward, de ward sett för de Minschen in de Saken, de bi GOtt to dohn sünd, up dat he Gaven un Opfer för de Sünden opfern deiht. Kap. [2, 17.]
2. De mit lieden kann för de, de vun Nicks weet un verbiestern doht, wiel he sülvst mit Swachheet umgeven is.
3. Darum mutt he ebenso as för dat Volk, ok för sik sülvst opfern för de Sünden,
4. Un Nüms nimmt sik sülvst de Ehr; as blot de ok vun GOtt beropen is, gliekerwies as Aaron.
5. So hett Sik Christus nich Sülvst de Ehr geven, dat He Hoheprester is warn, sonnern de to Em seggt hett: Du büst Min Söhn, hüt hef Ik di tügt. Ps. [2, 7.] Apost. [13, 33.] Ebr. [1, 5.]
6. As He an en anner Stell sprickt: Du büst en Prester in Ewigkeit na Melchisedek sin Art. Kap. [6, 20.] [7, 17.] Ps. [110, 4.]