7. Un He hett in de Dag’ vun Sin Fleesch Gebet un Flehn mit stark Geschrie un Thranen opfert to den, de Em vun de Dod afhelpen kunn, un is ok erhört, darum dat He GOtt in Ehren heel.
8. Un obgliek He GOttes Söhn weer, hett He doch daran, dat He Veel utstunn, Gehorsam lehrt. Phil. [2, 8.]
9. Un nadem He vullkamen is, is He för All, de Em gehorsam sünd, en Orsak to de ewig Seligkeit warn;
10. Nennt vun GOtt en Hoheprester na Melchisedek sin Art.
11. Daröver leet sik veel seggen, awer dat is swar, wiel ji so unverständig sünd. Joh. [16, 12.]
12. Un de ji all längst schullt Meisters wesen, ju mutt man de eersten Bokstaven vun dat göttliche Wort lehrn un mutt ju Melk geven un keen stark Spies. 1. Cor. [3, 1-3.]
13. Denn wokeen man noch Melk geven mutt, de is unerfahrn in dat Wort vun de Gerechtigkeit, denn he is en lütt Kind. Eph. [4, 14.]
14. De Vullkamen awer deent starke Spies, de dörch de Gewohnheit hebbt övte Sinn, dat Gude un Böse to unnerscheeden.
Dat 6. Kapitel.
1. Darum wüllt wi de Lehr vun den Anfang in dat christliche Leven nu fahrn laten un na dat Vullkamne trachten un nich wedder Grund leggen öwer de Buß vun de doden Warke, un vun de Glov an GOtt,