11. Un schall nich Jemand sin Neegsten lehrn, noch Jemand sin Broder, un seggen: Du must den HErrn kennen. Denn se schüllt mi All kennen, vun den Lüttsten an bet to den Grötsten.
12. Denn Ik will gnädig wesen mit ehr Undögd un ehr Sünd, un an ehr Ungerechtigkeit will Ik nich mehr denken. Jer. 31, 34.
13. Wiel He dat seggen deiht: »En nie,« makt He dat eerste old. Wat awer old un öwerjährig is, dat is dicht bi sin End.
Dat 9. Kapitel.
1. Dat eerste harr twar ok sin Recht up Gottesdeenst un utwennige Hilligkeit.
2. Denn dar weer upricht dat Vörrerdeel vun de Hütt, darin weer de Lüchter un de Disch, un de Schubrod, un düt heet dat Hillige. 2. Mos. 25, 23. 31.
3. Achter den annern Vörhang awer weer de Hütt, de dar heet dat Allerhilligst. 2. Mos. 26, 33.
4. De harr dat golden Rokfatt un de Lad vun dat Testament, allerwärts mit Gold öwertrocken, in weke weer de golden Krog mit dat Himmelsbrod, un Aaron sin Staf, de grön utsla’n weer un de Tafels vun dat Testament.
5. Baben öwer weern de Cherubims vun de Herrlichkeit, de den Gnadenstohl beschatten doht; vun weke nu Nicks besonners to seggen is. 2. Mos. 25, 18. 26, 34.
6. So weer dat nu Allns inricht, de Presters gungen ümmer in de vörste Hütt un besorgten den Gottesdeenst. 4. Mos. 18, 3.