7. In de anner awer gung man een Mal int Jahr blot de Hoheprester rin, nich ahn Blod, dat he opfern dä för sin egen un dat Volk sin Öwertredungen. 2. Mos. 30, 10. 3. Mos. 16, 2.
8. Darmit hett de hillige GEist andüdt, dat noch nich apenbart weer de Weg na de Hilligkeit hen, so lang as de eerst Hütt stahn dä, Kap. [10, 19.]
9. Weke to desülvige Tied en Vörbild wesen muß, in weke Gaven un Opfer opfert ward un kunnen nich vullkamen maken na dat Geweten den, de den Gottesdeenst besorgen deiht.
10. Blot mit Spies un Gedränke un allerhand Döpen, un utwennige Hilligkeit, de bet up de Tied vun de Beterung upleggt sünd. 3. Mos. 11, 2. 5. Mos. 14, 3.
11. Christus awer is kamen, up dat He en Hoheprester vun de tokünftigen Göder wes’, dörch en grötter un vullkamner Hütt, de nich mit de Hand makt is, dat heet, de nich up son Art but is; Kap. [3, 1.] [4, 14.] [6, 20.] [7, 27.]
12. Ok nich dörch dat Blod vun Böck oder Kalver, sonnern He is dörch Sin egen Blod Een Mal in dat Hillige ingahn un hett en ewige Erlösung to weg’ brocht. Apost. [20, 28.]
13. Denn wenn dat Blod vun Ossen un Böck, un de Asch vun de Koh sprengt, de Unreinen hilligt to den Lief sin Reinheit; 3. Mos. 16, 14. 4. Mos. 19, 9. 12. 17. 18.
14. Wa veel mehr ward Christus Sin Blod, de Sik Sülvst untadelich dörch den hilligen GEist GOtt opfert hett, unse Geweten rein maken vun de doden Warke, to deenen den lebendigen GOtt! 1. Pet. [1, 19.] 1. Joh. [1, 7.] Offenb. [1, 5.]
15. Un darum is He en Middelsmann vun dat nie Testament, up dat dörch den Dod, de geschehn is to Erlösung vun de Öwertredungen, de unner dat eerste Testament geschehn weern, de, weke beropen sünd, dat toseggte ewige Arv kriegen kunn. Kap. [12, 24.] 1. Tim. [2, 5.]
16. Denn wo en Testament is, dar mutt den sin Dod intreden, de dat Testament makt hett.