8. As He tovör seggt harr: Opfer un Gaven, Brandopfer un Sündopfer hest Du nich wullt, noch hest du Wolgefalln daran, de doch na dat Gesetz opfert ward;
9. Do sprok he: Süh, ik kam, GOtt, Din Willen to dohn. Do hevt He dat eerste up, up dat He dat anner insett.
10. In düssen Willen sünd wi hilligt, een Mal geschehn dörch dat Opfer vun JEsus Christus Sin Lief.
11. Un jede Prester is insett, dat he alle Dag’ Gottesdeenst holn schall un oft een un datsülve Opfer bring, weke nümmer mehr de Sünden wegnehmen künnt.
12. Düsse awer, as He en Opfer för de Sünd brocht hett, dat ewig gelln deiht, sitt nu to GOtt Sin rechte Hand, Kap. [10, 14.] [7, 27.] [9, 12.] 26, 28. Ps. [110, 1.]
13. Un tövt vun nu an, bet dat Sine Fiende to den Schemel vun Sin Föt leggt ward. Kap. [2, 8.] Ps. [110, 1.]
14. Denn mit Een Opfer hett He för ewig de vullkamen makt, de hilligt ward.
15. De hillige GEist betügt uns dat awer ok. Denn nadem He fröher seggt hett:
16. »Düt is dat Testament, dat Ik mit se maken will na düsse Dag’,« sprickt de HErr: »Ik will Min Gesetz in ehr Hart geven un in ehr Sinn will Ik dat schrieven, Röm. [11, 27.] Ebr. [8, 10.]
17. Un an ehr Sünd un Ungerechtigkeit will Ik nich denken.« Jer. 31, 34.