16. Se begehrt awer en beter, ik meen, en himmlisches. Darum schamt GOtt Sik nich, ehr GOtt to heten; denn He hett en Stadt för se fardig makt. 2. Mos. 3, 6. Matth. [22, 32.]
17. Dörch de Glov opfer Abraham Isaak, as he versöcht war; un gev den Eengebornen hen, as he all de Tosag’ kregen harr, 1. Mos. 22, 1.
18. Vun weken seggt weer: »In Isaak ward di de Samen nennt warrn.« Röm. [9, 7.]
19. Un dach, GOtt kunn ok wol vun de Doden upwecken, darum he em ok to en Vörbild wedder kreeg. Röm. [4, 17.]
20. Dörch de Glov segen Isaak vun de tokamende Ding’ den Jakob un Esau. 1. Mos. 27, 27.
21. Dörch de Glov segen Jakob, as he storv, Joseph sin beiden Söhns un full vör GOtt dal, indem he sik an sin Stock holn dä. 1. Mos. 48, 15. 47, 31.
22. Dörch de Glov red Joseph vun de Kinner Israel ehrn Uttog, as he storv un gev Order wegen sin Gebeen. 1. Mos. 50, 24.
23. Dörch de Glov war Moses, as he gebarn weer, dree Monat vun sin Öllern versteken, darum dat se sehn dän, wat he för en smuck Kind weer un weern nich bang för den König sin Gebot. 2. Mos. 2, 2. Apost. [5, 29.]
24. Dörch de Glov wull Moses, as he grot weer, nich mehr en Söhn vun Pharao sin Dochter heten, 2. Mos. 2, 11. 12.
25. Un wull leever mit GOtt Sin Volk Ungemach utstahn, as de Sünd ehr Wollust för en Tied to hebben; Ps. [84, 11.]