13. So lat uns nu to Em buten rut gahn ut dat Lager un Sin Smach dregen. Kap. [11, 26.] [12, 2.] 1. Pet. [4, 14.]
14. Denn wi hebbt hier keen blievende Stadt, sonnern de tokünftige sökt wi. Ps. [39, 13.] [14.]
15. So lat uns nu opfern dörch Em dat Lofopfer GOtt alletied, dat is de Frucht vun de Lippen, de Sin Namen bekennt. 3. Mos. 7, 12. Ps. [50, 23.]
16. Gudes to dohn un geern to geven verget nich, denn son Opfers mag GOtt lieden. Sir. 41, 17. Phil. [4, 18.]
17. Gehorcht ju Lehrer un folgt se, denn se holt Wacht öwer ju Seelen as de darvun Rekenschaft geven schüllt, up dat se dat mit Freuden doht un nich mit Süfzen, denn dat is ju nich gut. Phil. [2, 29.] 1. Thess. [5, 12.] Ezech. 3, 18. 33, 2. 18.
18. Bedt för uns. Unse Trost is, dat wi en gudes Geweten hebbt, un beflietigt uns, en guden Wandel to föhrn bi All. 2. Cor. [1, 12.]
19. Ik vermahn ju awer desto mehr düt to dohn, up dat ik desto ehr bi ju wesen kann.
20. GOtt awer vun den Freden, de vun de Doden rutföhrt hett den groten Harr vun de Schap dörch dat Blod vun dat ewige Testament, unsen HErrn JEsus, Jes. 40, 11. Ezech. 34, 23. Joh. [10, 12.] 1. Pet. [2, 25.]
21. De schall ju fardig maken in alle gude Warke, Sin Willn to dohn, un in ju schaffen, wat Em gefalln deiht, dörch JEsus Christus! Den wes’ Ehr vun Ewigkeit to Ewigkeit! Amen. 2. Cor. [3, 5.] Eph. [2, 10.]
22. Ik vermahn ju awer, leeve Bröder, nehmt dat Wort vun de Vermahnung an, denn ik hef ju kort schreven.