3. Denkt an de, de bunden sünd, as de ok mitbunden sünd, un an de, de Bedröfnis liedt, as de de ok noch up de Eer levt. Matth. [25, 36.]
4. De Eh schall ehrbar holn warrn bi All, un dat Ehbett unbefleckt; de Horer awer un Ehebrekers ward GOtt richten. 1. Cor. [6, 9.] Gal. [5, 19.] [21.] Eph. [5, 5.]
5. Ju Wandel wes’ ahn Giez un lat ju dat nog wesen, wat ji hebbt. Denn He hett seggt: »Ik will di nich verlaten noch versümen.« Jos. 1, 5.
6. Also dat wi seggen könnt: »De HErr is min Helper, un ik will nich bang wesen. Wat schull mi en Minsch dohn?« Ps. [56, 5.] [118, 6.]
7. Denkt an ju Lehrer, de ju GOttes Wort seggt hebbt, de ehr End seht an un folgt ehr Glov na. v. [17.] 1. Cor. [4, 16.] Kap. [11, 1.]
8. JEsus Christus, güstern un hüt un desülvige ok in Ewigkeit. 1. Cor. [3, 11.] Offenb. [1, 17.]
9. Lat ju nich vun allerhand fremde Lehren umdrieven, denn dat is en köstlich Ding, dat dat Hart fast ward, wat dörch Gnad geschüht, nich dörch Eten, wovun de keen Nutzen hebbt, de darmit umgahn doht. Jer. 29, 8. Matth. [24, 4.] Spr. 16, 2. 21, 2. Röm. [14, 17.]
10. Wi hebbt en Altar, vun den de nich eten könnt, de in de Hütt upwahrt.
11. Denn de Lieknams vun de Deerter, de ehr Blod vun den Hohenprester na dat Hillige rin dragen ward för de Sünd, de ward buten vör dat Lager verbrennt. 3. Mos. 16, 27. 2. Mos. 29, 14. 4. Mos. 19, 3.
12. Darum hett ok JEsus, up dat He dat Volk dörch Sin egen Blod hilligen dä, buten vör dat Dohr leden. Mark. [12, 8.] Joh. [19, 17.]