23. Un to de Gemeen vun de Eerstgebarnen, de in den Himmel anschreven sünd, un to GOtt, den Richter öwer Alle, un to de vullkamen Gerechten ehr Geister; 2. Mos. 4, 22. Luk. [10, 20.]
24. Un to den Middelsmann vun dat nie Testament, JEsus, un to dat Blod vun de Besprengung, dat beter reden deiht, as Abel sin. Kap. [8, 6.] [9, 15.] 1. Tim. [2, 5.] 1. Mos. 4, 10.
25. Nehmt ju in Acht, dat ji den nich verachten doht, de dar redt. Denn so as jene nich wegkamen sünd, de verachten dän, as He up de Eer reden dä, so veel weniger wi, wenn wi den veracht, de vun den Himmel redt. Kap. [2, 1-3.] [3, 17.] [10, 28.] [29.]
26. Den Sin Stimm to de Tied de Eer beweg. Nu awer seggt He to un sprickt: Noch eenmal will Ik bewegen, nich alleen de Eer, sonnern ok den Himmel. Hagg. 2, 7.
27. Awer düt »noch eenmal« düdt an, dat dat Bewegliche schall ännert warrn, as dat makt is, up dat dat Unbewegliche blieven deiht.
28. Darum, wiel wi en unbeweglich Riek kriegt, hebbt wi Gnad, dörch weke wi GOtt deenen schüllt, Em to gefalln, mit Tucht un Furcht. Jes. 9, 7. Dan. 2, 44. 7, 14. Phil. [2, 12.]
29. Denn unse GOtt is en vertehrend Füer. 5. Mos. 4, 24. Kap. [9, 3.]
Dat 13. Kapitel.
1. Blievt fast in de bröderliche Leev. Röm. [12, 10.] Eph. [4, 3.] 1. Thess. [4, 9.]
2. Gastfrie to wesen verget nich, denn dardörch hebbt Enige, ahn dat to weten, Engels beharbargt. Jes. 58, 7. Röm. [12, 13.] 1. Pet. [4, 9.] 1. Mos. 18, 3. 19, 2. 3.