13. Un makt sekere Tritt mit ju Föt, dat Keen strukelt as en lahm, sonnern veel mehr gesund ward! Ps. [73, 2.]

14. Jagt na den Freden gegen jeden een un de Hilligung, ahn wek Nüms den HErrn sehn ward. Röm. [12, 18.] 2. Tim. [2, 22.]

15. Un seht darna, dat Keen GOttes Gnad versümen deiht, dat nich en bitter Wuttel upwassen un Unfreden anrichten deiht, un Veele dörch desülvige sik unrein makt; 5. Mos. 29, 18.

16. Dat nich Jemand en Horer oder en Gottlose wes’, as Esau, de för en Gericht Eten sin Eerstgeburtsrecht verkoff. 1. Mos. 25, 33.

17. Ji schüllt awer weten, dat he darna, as he den Segen arven wull, verstött war, denn he funn keen Platz to de Buß, obgliek he se mit Thranen söken dä. 1. Mos. 27, 30.

18. Denn ji sünd nich kamen to den Barg, den man anrögen kunn un mit Füer brenn, noch to dat Dunkel un de Düsternis un dat Unwedder; 2. Mos. 19, 12.

19. Noch to den Schall vun de Basunen un to de Stimm vun de Wör’, um weke de, de se hörn dän, nich wulln, dat se dat Wort seggt war. 2. Mos. 19, 16. 20, 19.

20. Denn se kunnen nich utholn, wat dar seggt war: »Un wenn en Deerd den Barg anrögen dä, schull dat steenigt oder dod schaten warrn.« 2. Mos. 19, 12. 13.

21. Un so schrecklich weer dat Gesicht, dat Moses sprok: Ik bün bang un bever!

22. Sonnern ji sünd kamen to den Barg Zion un to den lebendigen GOtt Sin Stadt, to dat himmlische Jerusalem un to de Meng vun veele dusend Engel, Ps. [68, 17.] Jes. 2, 2. 5. Mos. 33, 2.