3. Denkt an den, de Sik so veel vun de Sünders hett wedderspreken laten, dat ju Moth nich matt ward un ji weglopt. Luk. [2, 34.]
4. Denn ji hebbt noch nich bet up dat Blod utholn in de Kämpf gegen de Sünd;
5. Un hebbt den Trost all vergeten, de to ju reden deiht, as to de Kinner: Min Söhn, acht nich gering de Tüchtigung vun den HErrn un wes’ nich bang, wenn du vun Em straft warrst. Hiob. 5, 17.
6. Denn, weken de HErr leef hett, den tüchtigt He; He sleiht awer jeden Söhn, den He upnimmt. Offenb. [3, 19.]
7. Wenn ji bi de Tüchtigung ganz still holt, so süht GOtt ju as Sin Kinner an, denn wo is en Söhn, den de Vader nich tüchtigen deiht?
8. Sünd ji awer ahn Tüchtigung, de se All to Deel warn is, so sünd ji Bastards un keen Kinner. Ps. [73, 14.] [15.]
9. Ok so as wi vun uns lieflichen Vaders Schläg kreegen hebbt un sünd bang för se west, schüllt wi denn nich veel mehr den geistlichen Vader unnerdahn wesen, up dat wi leven doht?
10. Jene hebbt uns schlagen weke Dag’, as se dat för gut heeln, düsse awer uns to Nutz, up dat wi Sin Hilligung kriegen.
11. All Tüchtigung awer, to de Tied, wenn wi se lieden doht, dücht uns nich Freud, sonnern Bedröfnis to wesen, awer nasten ward se geven en fredsame Frucht vun Gerechtigkeit an de, de dardörch övt sünd.
12. Darum richt de tragen Hann un de möden Knee wedder up;