3. Un lat ju seggen, dat ju Glov, wenn he rechtschaffen is, Geduld mit sik bringt. Röm. [5, 3.]
4. De Geduld awer schall beständig blieven bet an dat End, up dat ji vullkamen sünd un ganz un gar keen Mangel hebbt.
5. Wenn awer Jemand mank ju Wiesheit entbrickt, de schall GOtt beden, de rieklich jeden Een geven deiht un dat Nüms vorwitet so ward se em geven warrn. Spr. 2, 3. 4. Mark. [11, 24.]
6. He schall awer in de Glov beden un nich twiefeln, denn wokeen twiefeln deiht, de is as de See, de vun den Wind dreven un hen un her smeten ward. Mark. [11, 24.] Sir. 7, 10.
7. Son Minsch brukt nich to denken, dat he wat vun den HErrn kriegen ward.
8. En twiefelmödige Minsch is unbeständig in all sin Weg’.
9. En Broder awer, de gemeen is, schall grot spreken vun sin Högde.
10. Un de riek is, schall wichtig dohn mit sin Niedrigkeit; denn as en Blom vun Gras ward he vergahn. 1. Pet. [1, 24.]
11. De Sünn geiht up mit de Hitt, un dat Gras verdrögt, un de Blom fallt af un ehr schöne Gestalt verdrögt, so ward de Rieke in sin Hand verwelken.
12. Selig is de Mann, de de Anfechtung utholn deiht, denn nadem he bewährt is, ward he de Kron vun dat Leven kriegen, weke GOtt de toseggt hett, de Em leef hebbt. Offenb. [3, 19.] 2. Tim. [4, 8.]