13. Nüms schall seggen, wenn he versöcht ward, dat he vun GOtt versöcht ward. Denn GOtt is nich en Versöker to dat Böse, GOtt versöcht Nüms; 1. Cor. [10, 13.]
14. Awer Jedereen ward versöcht, wenn he vun sin egen Lust reizt un lockt ward.
15. Darna wenn de Lust empfungen hett, gebärt se de Sünd, de Sünd awer, wenn se vullbrocht is, gebärt se den Dod. Röm. [6, 23.]
16. Irrt ju nich, leeve Bröder,
17. All gude Gav un all vullkamen Gav kummt vun baben dal, vun dat Licht sin Vader, bi weken keen Verännerung is, noch Wessel vun Licht un Düsternis. Sir. 38, 8. Mal. 3, 6.
18. He hett uns tügt na Sin Willn dörch dat Wort vun de Wahrheit, up dat wi weern de Eerstlinge vun sin Kreaturen. Joh. [1, 13.] 1. Pet. [1, 23.]
19. Darum, leeven Bröder, jede Minsch wes’ flink to hörn, langsam awer to reden, un langsam bös to warrn. Pred. 7, 10.
20. Denn wenn de Minsch bös is, deiht he nich, wat vör GOtt recht is.
21. Darum leggt af all Unreinigkeit un Bosheit un nehmt dat Wort an mit Sachtmoth, dat in ju plant is, dat ju Seelen selig maken kann. Röm. [13, 12.] Kol. [3, 8.] 1. Cor. [3, 6.]