22. Doht awer na dat Wort un hört dat nich blot, womit ji ju sülvst bedregen doht. Matth. [7, 21.] Luk. [6, 46.] Röm. [2, 13.]
23. Denn wenn Jemand dat Wort blot hört, un nich darna deiht, de is as en Mann, de sin lieflich Angesicht in en Spegel besüht. Luk. [6, 49.]
24. Denn, nadem he sik besehn hett, geiht he vun Stunn an darvun un vergitt, woans he utsehn deiht.
25. Wokeen awer dörchsehn deiht in dat vullkamen Gesetz vun de Frieheit un darin blift un vergitt nich, wat he hört hett, sonnern deiht darna, de ward selig wesen in sin Dohn. Kap. [2, 12.] Joh. [13, 17.]
26. Wenn awer Jemand mank ju sik bedünken lett, dat he GOtt deenen deiht, un hollt sin Tung nich in Tom, sonnern verföhrt sin Hart, den sin Gottesdeenst is Nicks nütz. Ps. [34, 14.]
27. En Gottesdeenst rein un ahn Placken vör GOtt den Vader is de: De Waisen un Wetfruens in ehr Bedröfnis to besöken un sik ahn Placken vör de Welt to holn.
Dat 2. Kapitel.
1. Leeve Bröder, holt nich darför, dat de Glov an JEsus Christus, unsen HErrn vun de Herrlichkeit, up de Person Rücksicht nimmt:
2. Denn wenn in ju Versammlung kamen dä en Mann mit en golden Ring un en smuck Kleed, un ok en arm Mann keem in en smutzig Kleed;
3. Un ji up den sehn dät, de dat smucke Kleed an harr, un sprokt to em: »Sett di hier up den besten Platz« un sprokt to den Armen: »Blief du dar stahn, oder sett di hier to min Föt;«