16. Nu awer prahlt ji in ju Hochmoth. Awer son Prahlen döcht Nicks. 1. Cor. [5, 6.]
17. Denn wokeen weten deiht Gudes to dohn un deiht dat nich, den is dat Sünd. Luk. [12, 47.]
Dat 5. Kapitel.
1. Wolan denn, ji Rieken, weent un hult öwer ju Elend, dat öwer ju kamen ward. Spr. 11, 28. Luk. [6, 24.]
2. Ju Riekdom is verfult, ju Kleder hebbt de Motten freten. Matth. [6, 19.]
3. Ju Gold un Sülver is verrost warn, un ehr Rost ward ju to en Tügnis warrn un ward ju Fleesch freten, as en Füer. Ji hebbt ju Schätz sammelt up de letzten Dag’.
4. Seht, de Lohn för de Arbeiders, de ju Land inarnt hebbt un de ji den Lohn kört hebbt, de schriet, un de Arbeiders ehr Schrien is vör den GOtt Zebaoth Sin Ohren kamen. 3. Mos. 19, 13.
5. Ji hebbt gut levt up de Eer, un ju Wollust hatt un ju Harten nährt as up en Slachtdag. Luk. [16, 19.] [25.]
6. Ji hebbt den Gerechten verordeelt un dod makt, un he hett sik nich wehrt.