9. Darum gaht hen up de Straten un ladt to de Hochtied, wen ji finnen doht. Kap. [13, 47.] [21, 43.]
10. Un de Knechts gungen ut up de Straten, un brochen tosamen, wen se funnen, Böse un Gude, un de Dischen warn all vull.
11. Do gung de König rin, de Gäst to besehn, un seeg en Minsch, de harr keen hochtiedlich Kleed an.
12. Un sprok to em: Fründ, wa büst du rinkamen un hest doch keen hochtiedlich Kleed an? He awer sweeg still.
13. Do sprok de König to sin Deeners: Bindt em Hann un Föt un smiet em in de dickste Düsternis rut, dar ward Hulen un Tänklappern wesen. Kap. [8, 12.] [25, 30.] [24, 51.]
14. Denn veele sünd beropen, awer wenig sünd utwählt. Kap. [19, 30.] [20, 16.] Mark. [10, 13.]
15. Do gungen de Pharisäer hen un beraden, wa se Em in Sin Red fangen muchen. Mark. [12, 13.] Luk. [20, 20.]
16. Un schickten to Em ehr Jüngers un Herodes sin Deeners un sproken: Meister, wi weet, dat Du wahrhaftig büst un lehrst den Weg to GOtt recht un Du fragst na Nüms, denn Du kümmerst Di nich um de Minschen ehr Ansehn.
17. Darum segg uns, wat dünkt Di? Is dat recht, dat man den Kaiser Koppgeld gift oder nich?
18. Do nu JEsus ehr Bosheit marken dä, sprok He: Ji Heuchlers, wat versökt ji Mi? Ps. [41, 7.] Mark. [12, 15.]