19. Wiest Mi de Stüermünz! Un se geven Em en Groschen hen.

20. Un He sprok to se: Wokeen sin Bild un wen sin Upschrift is dat?

21. Se sproken to Em: Den Kaiser sin. Do sprok He to se: So gevt den Kaiser, wat den Kaiser sin is, un GOtt, wat GOtt Sin is! Mark. [12, 17.]

22. As se dat hörn, verwunnerten se sik un verleten Em un gungen weg.

23. Up densülvigen Dag treden to Em de Sadducäer, de dar meent, dat dar keen Uperstahn is, un fragten Em, Mark. [12, 18.] Luk. [20, 27.]

24. Un sproken: Meister, Moses hett seggt: Wenn Een starven deiht un keen Kinner hett, so schall sin Broder sin Fru frien un sin Broder Kinner tügen. 5. Mos. 25, 5. Mark. [12, 19.] Luk. [20, 28.]

25. Nu sünd bi uns söven Bröder west. De eerste frie un storv; un wiel he keen Nakamen harr, leet he sin Fru sin Broder na.

26. Desglieken de annere, un drütte, bet up den söventen.

27. Toletzt na Alln storv ok de Fru.

28. Nu, in de Uperstahung, wokeen sin Fru ward se wesen mank de söven? Se hebbt se jo All hatt.