7. Un de eerste Engel blas’. Un dar keem en Hagel un Füer mit Blod mengt, de full up de Eer. Un de drüdde Deel vun de Böm verbrenn, un all dat gröne Gras verbrenn.
8. Un de anner Engel blas’. Un dat weer, as wenn en groten Barg in Füer brenn un in de See fahr. Un de drüdde Deel vun de See war Blod.
9. Un de drüdde Deel vun de lebendigen Creaturn in de See storv un de drüdde Deel vun de Schep war tonicht makt.
10. Un de drüdde Engel blas’. Un en grote Steern full dal vun den Himmel; de brenn as en Fackel un full up den drüdden Deel vun de Waterström un öwer de Waterborns.
11. Un den Steern sin Nam is Wermuth, un dat drüdde Deel war Wermuth. Un veele Minschen storven vun de Waters, dat se so bitter warn weern.
12. Un de veerte Engel blas’. Un de drüdde Deel vun de Sünn, un de drüdde Deel vun de Maan un de drüdde Deel vun de Steerns war drapen, so dat ehr drüdde Deel düster war un de Dag den drüdden Deel nich schienen dä un de Nacht ebenso.
13. Un ik seeg hen un hör en Engel fleegen mitten dörch den Himmel un seggen mit grote Stimm: Wehe, wehe, wehe för de, de up de Eer wahnt för de annern Stimmen vun de Basunen vun de dree Engels, de noch blasen schüllt. Kap. [9, 12.]
Dat 9. Kapitel.
1. Un de föfte Engel blas’. Un ik seeg en Steern fallen vun den Himmel up de Eer; un em war de Slötel geven to den Born vun den Afgrund.
2. Un he slot den Born vun den Afgrund up. Un en Rok steeg up ut den Born, as de Rok vun en groten Aven un de Sünn war düster makt un de Luft vun den Rok ut den Born.