13. Un de sößte Engel blas’. Un ik hör en Stimm ut de veer Ecken vun den golden Altar vör GOtt,
14. De sprok to den sößten Engel, de de Basun harr: Mak de veer Engel los, de an den groten Waterstrom Euphrat fast bunn’n sünd.
15. Un de veer Engel warn los makt, de redig weern up en Stunn un up en Dag un up en Monat un up en Jahr, den drüdden Deel vun de Minschen dod to maken.
16. Un de Tall vun de Ritters weer veel Dusend mal Dusend, un ik hör ehr Tall.
17. Un in dat Gesicht seeg ik also de Peer un de darup sitten dä’n, dat se harrn fürige, geele un sweveliche Panzers, un de Peer ehr Köpp weern as de Löwen ehr un ut ehr Mul gung Füer un Rok un Swefel.
18. Vun düsse dree war de drüdde Deel vun de Minschen dod makt, vun dat Füer, vun de Rok, vun de Swefel, de ut ehr Mund gung.
19. Denn ehr Macht weer in ehr Mund un ehr Steerten seegen ut as Slangen un harrn Köpp un mit desülvigen dän se Schaden,
20. Un dar bleeven noch Lüd, de nich dod makt warn vun düsse Plagen, noch Buß dän för de Warke vun ehr Hann, dat se nich anbeden dä’n de Düvels un de golden, sülvern, isern, steenern un holten Götzen, de weder sehn, noch hörn, noch gahn könnt. Kap. [16, 11.] [21.] Ps. [106, 37.] [115, 4.] [135, 15.]
21. De ok keen Buß dä’n för ehr Mord, Toverie, Horerie un Deeverie.