1. Un ik seeg en annern starken Engel vun den Himmel dal kamen, de weer mit en Wolk antrocken un en Regenbagen up sin Kopp un sin Angesicht as de Sünn un sin Föt as de Füerpielers. Kap. [5, 2.] [4, 3.]
2. Un he harr in sin Hand en lütt Bok upsla’n, un he sett sin rechten Fot up de See un den linken up de Eer; Kap. [5, 1.]
3. Un he schreeg mit grote Stimm, so as en Löw brülln deiht, un as he schreeg, sproken söben Dunner ehr Stimmen. Jer. 25, 30.
4. Un as de söben Dunner ehr Stimmen spraken harrn, wull ik se schrieven. Do hör ik en Stimm vun den Himmel to mi seggen: Verseegel wat de söben Dunners redt hebbt, desülvigen schriev nich. Dan. 8, 26. 12, 4. 9.
5. Un de Engel, de ik stahn seeg up de See un up de Eer, hev sin Hand up gen Himmel. 1. Mos. 14, 22.
6. Un swor bi den Lebendigen vun Ewigkeit to Ewigkeit, de den Himmel makt hett un wat darin is un de Eer un wat darin is un de See un wat darin is, dat vun nu af an keen Tied mehr sin schull. 5. Mos. 32, 40.
7. Sonnern in de Dag’ vun den söbenten Engel sin Stimm, wenn he de Basun blasen ward, schall vollendet warrn GOttes Geheemnis, as He Sine Knechte, de Propheten, verkündigt hett. Kap. [11, 15.] 1. Cor. [15, 51.]
8. Un ik hör en Stimm vun den Himmel awermals mit mi reden un seggen: Gah hen, nimm dat apen Bok vun den Engel sin Hand, de up de See un de Eer steiht. v. [2.]
9. Un ik gung hen to den Engel un sprok to em: Gif mi dat lütte Bok. Un he sprok to mi: Nimm dat un sluk dat öwer, un dat ward di in den Buk kraueln, awer in din Mund ward dat söt wesen as Honnig. Ezech. 3, 1-3.
10. Un ik nehm dat lütte Bok vun den Engel sin Hand un slok dat öwer, un dat weer söt in min Mund un as ik dat eten harr, krauel mi dat in min Buk.