11. Un he sprok to mi: Du mußt awermals prophezien för de Völker un Heiden un Spraken un veele Königs.
Dat 11. Kapitel.
1. Un mi war en Rohr geven gliek en Stock un He sprok: Stah up un medt GOttes Tempel un den Altar un de darin anbeden.
2. Awer den Vörhof buten vör den Tempel smiet rut un medt dat nich, denn dat is de Heiden geven, un de hillige Stadt ward se dalperren twee un veertig Monat. Kap. [13, 5.]
3. Un ik will min twee Tügen geven, dat se schüllt prophezien dusend twee hunnert un sößtig Dag’, mit Säck andahn. Kap. [12, 6.] [14.]
4. Düsse sünd de twee Ölböm un de twee Fackeln, de vör de Eer ehrn GOtt stahn doht. Zach. 4, 3. 11. 14.
5. Un wenn Jemand se beleidigen will, so geiht Füer ut ehrn Mund un vertehrt ehr Fiende, un wenn Jemand se beleidigen will, de mutt up düsse Art dod makt warrn.
6. Düsse hebbt Macht, den Himmel totosluten, so dat in de Dag’ vun ehr Prophezieung keen Regen kamen deiht, un hebbt Macht öwer dat Water, datsülvige in Blod to wandeln un de Eer mit allerhand Plag’ so oft se wüllt, to sla’n. 1. Kön. 17, 1. 2. Mos. 7, 19. 20.
7. Un wann se mit ehr Prophezieung to End sünd, ward dat Deerd, dat ut den Afgrund upstiegen deiht, mit se strieden, un ward se unnerkriegen un se dod maken. Kap. [13, 1.] [13, 7.]
8. Un ehr Lieknams ward liggen up de Strat vun de grote Stadt, de geistlich de Sodoma un Egypten heeten deiht, wo uns HErr krüzigt is. Kap. [18, 10.] Luk. [13, 34.]