10. Un de föfte Engel got sin Schal ut up dat Deerd sin Stohl. Un sin Riek ward verdüstert un se beten ehr Tungen vör Wehdag’.
11. Un lästerten GOtt in den Himmel wegen ehr Wehdag’ un ehr Geswürn un dän keen Buß vör ehr Werk. Kap. [9, 20.]
12. Un de sößte Engel got sin Schal up den groten Waterstrom Euphrat un dat Water drög up, up dat de Weg för de Königs vun de Sünn ehrn Upgang fardig war. Jes. 11, 15. 16.
13. Un ik seeg ut den Drak sin Mund un ut dat Deerd sin Mund un ut den falschen Propheten sin Mund dree unreine Geister gahn, de seegen ut as Poggen.
14. Un sünd Geister vun Düvels, de doht Teken un gaht ut to de Königs up de Eer un up den ganzen Weltkreis, se tosamen to haln för den Striet up GOtt den Allmächtigen Sin groten Dag. Kap. [13, 13.] Matth. [24, 24.] 2. Thess. [2, 9.]
15. Süh, ik kam as en Deef. Selig is, de waken deiht un sin Kleeder fast hollt, dat he nich nakt to gahn brukt un man sin Schann sehn deiht. 1. Thess. [5, 2.] 2. Cor. [5, 3.]
16. Un he hett se tohop brocht up een Stä, de heet up Ebräisch Harmageddon.
17. Un de söbente Engel got ut sin Schal in de Luft. Un dar keem en Stimm vun den Himmel ut den Stohl, de sprok: Dat is geschehn.
18. Un dar keemen Stimmen un Dunners un Blitz un en grote Eerdbeven, so en as nich west is, siet Minschen up de Eer west sünd, so grot weer dat Eerdbeven. Kap. [4, 5.]
19. Un ut de grote Stadt warn dree Deel un de Heiden ehr Städ’ fullen um. Un GOtt dach an Babylon, de grote, ehr den Kelch mit den Wien vun Sin grimmigen Torn to geven. Kap. [14, 10.]