20. Un alle Inseln flüchten weg un keen Barg weer mehr to sehn. Kap. [6, 14.]
21. Un en grote Hagel, centnerswar, full vun den Himmel up de Minschen, un de Minschen lästerten GOtt wegen de Plag vun den Hagel, denn Sin Plag is heel grot.
Dat 17. Kapitel.
1. Un dar keem een vun de söben Engel, de de söben Schalen harrn, rä’ mit mi un sprok to mi: Kumm, ik will di wiesen dat Ordeel öwer de grote Hor, de up veele Water sitten deiht;
2. Mit weke hort hebbt de Königs up de Eer un de up de Eer wahnen doht, un dun warn sünd vun de Wien vun ehr Horerie. Kap. [14, 8.]
3. Un he broch mi in’n Geist in de Wüstenie. Un ik seeg dat Wief sitten up en scharlachroth Deerd, dat weer vull vun Namen vun Lästerung un harr söben Köpp un tein Hörns. Matth. [4, 1.]
4. Un dat Wief weer antrocken mit Purpur un Scharlach un öwergüllt mit Gold un Edelsteen un Parlen un harr en golden Beker in de Hand, vull vun Gruel un Unreinheit vun ehr Horerie. Kap. [18, 16.] Jer. 51, 7.
5. Un an ehr Steern schreven den Nam, dat Geheemnis, de grote Babylon, de Moder to de Horerie un alle Gruels up de Eer. 2. Thess. [2, 7.] Offenb. [14, 8.] [16, 19.] [18, 2.] [9.] [16.]
6. Un ik seeg dat Wief, drunken vun de Hilligen ehr Blod un vun JEsus Sin Tügen ehr Blod. Un ik verwunner mi heel, as ik se sehn dä. Kap. [18, 24.]
7. Un de Engel sprok to mi: Warum verwunnerst du di? Ik will di seggen dat Geheemnis vun dat Wief un vun dat Deerd, dat se driggt un hett söben Köpp un tein Hörns.