3. Un hör en Stimm vun den Stohl, de sprok: Seht dar, en Hütt för GOtt bi de Minschen, un He ward bi se wahnen un se ward Sin Volk wesen, un He Sülvst, GOtt, mit se ward ehr GOtt wesen; 2. Cor. [6, 16.] Ezech. 37, 27.
4. Un GOtt ward afwischen alle Thranen vun ehr Ogen, un dar ward keen Dod mehr wesen, noch Truer, noch Geschrigg, noch Wehdag’ ward mehr wesen, denn dat Eerste is vörbi. Kap. [7, 17.] Jes. 35, 10.
5. Un de up den Stohl sitten dä, sprok: Süh, ik mak Allns nie. Un He sprickt to mi: Schriev, denn düsse Wör’ sünd wahrhaftig un gewiß. Kap. [4, 2.] [9.] [5, 1.]
6. Un He sprok to mi: Nu is dat fardig. Ik bün dat A un dat O, de Anfang un dat End. Ik will den Döstigen vun den Born mit lebendig Water umsunst geven. Kap. [1, 8.] Joh. [4, 14.]
7. Wokeen öwerwinnen deiht, de ward dat Allns arven, un ik warr sin GOtt wesen, un he ward min Söhn sien. Kap. [2, 26.] [28.] Zach. 8, 8. Ebr. [8, 10.]
8. De Verzagten awer, un de Unglövigen un de Gruligen un de Dodslägers un de Horers un de Toverers, un de Afgöttischen un alle Lögners ehr Deel ward sien in den Pohl, de mit Füer un Swefel brennen deiht: un düt is de anner Dod. Kap. [22, 15.]
9. Un een vun de söben Engels, de, weke de söben Schalen mit de letzten söben Plagen heeln, keem to mi hen, un rä’ mit mi un sprok: Kumm, ik will di dat Wief wiesen, dat Lamm Sin Brut. Kap. [15, 1.] [6.] [7.] [19, 7.]
10. Un föhr mi in’n Geist hen up en groten un hogen Barg un wies’ mi de grote Stadt, dat hillige Jerusalem, as se dal fohr ut den Himmel vun GOtt. Ezech. 40, 2.
11. Un harr de Herrlichkeit vun GOtt un ehr Licht weer as de alleredelste Steen, en hellen Jaspis; Ezech. 48, 35.
12. Un harr grote un hoge Muern un harr twölf Dohrn, un up de Dohrn twölf Engels un Namen schreven, weke sünd de twölf Geslechter vun de Kinner Israel. Ezech. 48, 31.