10. Un de Düvel, de se verföhrn dä, war smeten in den fürigen Pohl un Swefel, wo dat Deerd un de falsche Prophet weer, un war pienigt Dag un Nacht, vun Ewigkeit to Ewigkeit. Kap. [19, 20.] [14, 10.] [11.]
11. Un ik seeg en groten witten Stohl un den, de darup sitten dä, vör den sin Angesicht flüch de Himmel un de Eer un ehr war keen Stell laten.
12. Un ik seeg de Doden, lütte un grote, vör GOtt stahn: un de Böker warn upmakt un en anner Bok war upsla’n, wat dat Bok vun dat Leven is. Un de Doden warn richt na dat, wat in de Böker schreven weer, un na de Warke. Kap. [3, 5.] Phil. [4, 3.]
13. Un de See gev de Doden, de darin weern, un de Dod un dat Dodenriek gev de Doden, de darin weern, un se warn richt, Jedereen na sin Warke. Jes. 26, 19.
14. Un de Dod un dat Dodenriek warn in den fürigen Pohl smeten. Dat is de anner Dod. Kap. [6, 8.] 1. Cor. [15, 26.] [54.] [55.]
15. Un wenn Een funn’ war, de in dat Bok vun dat Leven nich anschreven weer, de war in den fürigen Pohl smeten. Matth. [25, 41.]
Dat 21. Kapitel.
1. Un ik seeg en nien Himmel un en nie Eer. Denn de eerste Himmel un de eerste Eer vergung, un de See is nich mehr. Jes. 65, 17. 66, 22. 2. Pet. [3, 13.]
2. Un ik, Johannes, seeg de hillige Stadt, dat nie Jerusalem, vun GOtt ut den Himmel dal fahrn, torecht makt as en Brut, de sik för ehrn Mann smückt. Gal. [4, 26.]