1. Do redt JEsus to dat Volk un to Sin Jüngers,
2. Un sprok: Up Moses sin Stohl sitt nu de Schriftgelehrten un Pharisäers.
3. Allns, wat se ju nu seggt, dat ji holn schüllt, dat holt un doht dat. Awer na ehr Warke schüllt ji nich dohn. Se seggt dat wol un doht dat doch nich. Mal. 3, 7.
4. Se bindt awer sware un unerdrägliche Lasten un leggt se de Minschen up den Hals; awer se wüllt desülven nich mit een Finger anrögen. Luk. [11, 46.]
5. All ehr Warke awer doht se, dat se vun de Lüd sehn ward. Se makt ehr Denkzettel breet un de Söm’ an ehr Kleder grot. Kap. [6, 1.] 4. Mos. 15, 38.
6. Se sitt geern baben an bi Disch un in de Scholen.
7. Un hebbt dat geern, dat se gröt’ ward up den Markt, un vun de Minschen Rabbi nennt ward.
8. Awer ji schüllt ju nich Rabbi nennen laten, denn Een is ju Meister, Christus; ji awer sünd All Bröder. 2. Cor. [1, 24.]
9. Un schüllt Nüms Vader heten up de Eer: denn Een is ju Vader, de in den Himmel is.
10. Un ji schüllt ju nich Meister heten laten: denn Een is ju Meister, Christus. Joh. [13, 12.]