3. GOtt, de Du uns verstött un uns ut enanner jagt hest un tornig weerst, tröst uns wedder.
4. De Du dat Land bewegt un intwei reten hest, heel sine Brök’, denn dat wankt.
5. Denn Du hest Din Volk wat Hartes andahn, Du hest uns en Drunk Wien geven, dat wi nich grad stahn künnt. Jes. 51, 17. 27. Jer. 8, 14.
6. Du hest awer doch en Teken geven de, de Di fürchten doht, dat se in de Hög richten dä’n un se säker makte. Sela.
7. Op dat Dine Leeven frie ward, so help nu mit Din rechte Hand un erlös uns. Ps. [108, 7.]
8. GOtt hett in sin Hilligdom redt, dorvun bin ik froh un will ik deelen Sichem un afmeten den Grund to Succoth. Mich. 1, 2.
9. Gilead is min, min is Manasse, Ephraim is min Hövd sin Schutz, Juda is min Scepter.
10. Moab is min Waschbecken, min Schoh streck ik öwer Edom, Philistäa jucht mi to.
11. Wokeen will mi föhren in en faste Stadt? Wokeen leidt mi bet na Edom?