wer hât mich mînes kindes und iuch des iuwern man
bî alsô guoten vriunden sus mortlîch âne getân?‘
‚Solde ich den bekennen,‘ sprach daß vil edel wîp, 965
‚holt wurde im nimmer mîn herze noch mîn lîp:
ich riete im alse leides, daß al die vriunde sîn
mit jâmer müesen weinen, daß wißßet, von den schulden mîn.‘
Sigemunt mit armen den vürsten umbeslôß. 966
dô wart von sînen vriunden der jâmer alsô grôß,
daß von dem starken wuofe palas unde sal
und diu stat ze Wormße von ir weinen erschal.