[55] »Sit vobis, fratres, non cibus sed caritas in exemplum«, hat S. FRANCESCO gesagt und es, wie oben, den Brüdern oft wiederholt: »De omni eo quod peccator potest, nemo sibi debet iniquo applausu blandiri. Peccator ieiunare potest, orare, plangere, carnemque propriam macerare; hoc solum non potest, Domino scilicet suo esse fidelis.« BONAVENTURA cap. 5–6; CELANO II, 74. Gleichwohl aber hat auch S. FRANCESCO als guter Mensch die strenge Observanz geübt: cum quandoque corpusculum suum somni beneficio recrearet, sedens saepius nec aliter se deponens dormiebat, pro cervicali ligno vel lapide utens. CELANO I, 19.
[56] Zum Unbestand cf. das Unzulänglich der 66. Rede, in fine; dann auch die 28., die, nebenbei gesagt, in der recht buddhistischen Einleitung zum 3. Buche der Yājñavalkyasmṛti gut monographiert ist: gantrī vasumatī nāśam udadhir daivatāni cādi. — Es ist mit dem siam. Texte agammayatā zu lesen; die Variante atammayatā ‚Unmittelbarkeit‘ (vergl. die 137. Rede gegen Ende) passt hier nicht, wäre sīlasmiṃ, wie tammayo in der 47., sīlamayo in der 78. Rede. Aehnlich Tejabindūpaniṣat v. 4: agamyagamyakartā: a0, yadanyair agamyaṃ sthalaṃ tad api prayatnena gamyaṃ karoti yaḥ saḥ. Desgl. MERSWIN, bei den Neun Felsen. — Der Spruch = Suttanipāto 588, 757 a b. Die ariyāvāsāgammayatā mag nach dem Ende der 53. Rede, p. 358, vijjāsampanne gelten: die vorangehende paṭipadā aber caraṇasampanne; beide zusammen also vijjācaraṇasampanne.
[57] Cf. das Gleichniss von den reflektierten Sonnenstrahlen, Saṃyuttakanikāyo vol. V. p. 218.
[58] Der letzte Absatz ͠= Bṛhadāraṇyakopaniṣat II, 4, letzter Absatz.
Das Gesetz der Wandelbarkeit, von dem diese Rede handelt, arbeitet eigentlich schon mit den variablen Infinitesimalen, wie sie den Indern von alters her geläufig waren (cf. kuṭṭakādi); das selbe Gesetz wird in der 137sten, bei Darstellung der sechsunddreißig Fesselpfade, seinem Inhalte nach genau gekennzeichnet. Es ist, beiläufig bemerkt, auch von EPICHARMOS richtig erkannt worden, Fragm. philos. Graec. ed. MULLACH vol. I. p. 142:
εν μεταλλαγᾳ δε παντες εντι παντα τον χρονον·
ὁ δε μεταλλασσει κατα φυτιν κωυποκ’ εν τωυτῳ μενει.
Desgleichen von SENECA in seinem durchaus indischen 36. Briefe: omnia quae videntur perire mutari.