Und hieb ’n Moan, doaß ar fiel.
D’r Moan, dar huppt a’s Butterfoaß:
»Nu kumm ock har, und tu’ m’r woas.«
D’r Moan, dar huppt zum Fanster ’naus,
Und lief gor schnell a Nachboars Haus.
»Herr Nubber, ich will se emol woas soin:
Mich hut su sehr de Fro geschloin.«
D’r Nubber soite nischt drzu,
Ar duchte: Mir gieht’s salber su.
(Naundorf.)