Wie iech asu dolog, här iech of aamol was wispern, iech richt mich in de Höh’ un sah’ a wunnerschiene Haselmaus of in alt’n Schtrunk sitz’n, a Nuß zwisch’n de Pfötle an dar’sch draarim knapperet un guckt miech su racht harzlich aa. ’s war a klaans erbersch Ding’l un blinzlet mit sän halln Äugle lustig har, als wollts song: »När net v’rzoong, dei Pack’l, wos du ze troong hast, is noch lang net’s schwarste!« Wie iech mich noch übersch Tierl freu’ rauscht’s of aamol in d’r Luft un a grußmachtiger Grimmer prellt of dan Haselnußschtrauch, verfitzt sich drinne, reißt sich wieder lus un macht Gagd of das Tierl. Iech ob’r besinn mich net lang, greif nong erscht’n, best’n Schtaa un warf d’rnooch, sudoß ’r d’rschrackt wieder auf un d’rzu fliegt.

»Bist aa asu aan’r dar’ne arme Leit’n nischt gönnt’«, schrier iech d’rbußt un war ganz wutig worn. D’rauf setzt iech mich wieder hie un simeliert wätter. De Nusser zanktn sich noch immer drüm im de Buchecker, ’ne Kräh’ flug langsam übern Wald und tat laut krachzn, d’r Wind raschlet noch immer im Laab wie zevor un mir warsch ganz dumm un deebrig im Kopp worn, wie zum Eischloofn. Wie lang iech asu do gelang hob, waß iech net. Nooch ’ner klänn Weil här iech awos rasch’ln un of aamol schtieht a klaans Mannl v’r mir mit gruß’n Schtief’ln, lange graue Bart, in gruß’n Maul, des vun än Ohr bis zum annern gieht, – na ihr wards nooch’r noch härn, wie’s vull’ns aussooch.

»Grüß Gott, Bartholdgust,« saht’s ganz freundlich un lachet miech aa. »Hob när schinn dank, doß de m’r geholf’n hast, ’s wär m’r dißmol, Gott schtraf mich, an Krong gange.« Iech war ganz deebrig, rieb m’r v’rwunnert de Aang un wußt net, ob iech wach war oder traamet. »Ja, ja,« sooget’s un nicket mit sänn Köpp’l, doß de gruß’n Zäh’ när asu klappert’n, »’s war d’r Tannegeist drüm vun d’r Eberleith, v’r dann iech amool de Holzweib’le in Schutz genumme hob, d’rseit hoot’r sänn Bittern of miech.«

Iech war asu d’rschrockn, doß iech kaa Wört’l rausbränge kunnt. Endlich d’rmahnet iech mich ob’r doch wieder un freeget, mit wen iech aangtlich de Ehr’ hätt. »Kennst miech wuhl net?« schpricht’r, »iech bie doch ’s Nußknackerle vun Baarnbach. Schau, de ganz’n Haselschträucher immedim sei mei, drinne wuhn iech mit män Haselgeisterle un mei richtiger Name is’ Alraun vun Baarnbach.«

’r zug a klaa Pfeif’l aus d’r Tasch, mit ’ner Haselnußschool als Kopp, schtoppet’s mit treing Blütenträub’le un schlug mit zwee Nüss’n Feuer.

»Iech hob diech oft schu gesaah mit dänn Schatz dohauß’n. Waßt’s noch, do drüm biste’s erschte mol mit’r gesaßn.«

»Ach Gott, Harr Alraun,« lametirt iech, »des is itze alles v’rbei! ihr Vater« –

»Waß schie, kenn de ganze Geschicht, un wos willste dä nu aafange?«

»Schtarm möcht ich!« schrier iech un heult’, doß miech d’r Bock schtieß, iech kunnt mir net half’n.

»Schaam dich, asu wos ze soong, ze wos haste dä deine Händ. Biste net d’r beste Holzdreher im ganz’n Gebirg?«