Wie ’r des gesäht hatt, schtand’r karz’ngrood v’r m’r, gucket miech wied’r mit sänn feuring Aang aa un raachet wos ’s Zeug hält. D’r Qualm wur immer schlimmer, ’r blus mir’n grood in’s Gesicht, daß m’r’sch ganz drehet wur un ’s Maan’l schließlich gar net meh sooch un iech geroodaus schrier, er söllt aufhör’n, iech könnt’s nimmer aushalt’n. –

Ja, wos war dä des’? Iech richt mich in de Höh’ un reib m’r de Aang. V’r m’r schtieht mei Fabrikharr un fröget »Hast wuhl nischt wätt’r ze tu, wie in d’r Baarnbach hauß’n zu lieng un ze schloof’n?«

Iech bie wie v’rn Kopp geschloong, schtieh’ net Red un Antwort un freeg när immer, wu d’r Harr Alraun vun Baarnbach wär un de Dukat’n.

»De hast wuhl a bis’l wos in d’r Kru’?«

Des bracht miech a bis’l wieder ze V’rschand und iech d’rzehlet d’rauf alles, wie m’rsch gange war, vun meiner Liebschaft un meiner Armet, ob’r vun Nußknackerle sa’ht iech nischt. ’r mocht sich d’rbei wos überleeng, gucket mich immer mol miet asu froogweis vun d’r Seit aa un maanet endlich asu korzwak, wie ’s sei Art war: »Iech will d’r amool awos soong, iech brauch in tüchting Modellschnitzer.«

Iech gucket’n ganz erschtaunt aa. – Modellschnitzer? – Iech? – die immer erscht weithaar v’rschriem wurn? Iech war ganz v’schtaanert un sa’ht kaa Wört’l.

»Iech hoo deine Arwett’n gesah’, iech will d’r amol wos soong: Bräng m’r amol a nei’s Modell, ab’r awas besunn’rsch nei’s un appart’s. Gestern is’ a gruße Beschtelling of Nußknack’r kumme – also a appart’s Nußknack’rmodell, v’rschtand’n?«

Iech war wie vun Schloog gerührt. Ob’r des waß’ iech noch, wie’r fort war, hob iech mei Mütz in de Höh’ geworf’n un Juchhe geschrien, wos när de Kahl haargoob. Of aamol war m’rsch zum Bewußtsei’ kumme, ’s Nußknackerle hatt’ m’r Modell schtieh’ wulln. D’rauf bie ich hamm gange, ho’ gebast’lt, gedreht un geschnitzt un ne dritt’n Toog drauf schtand iech mit män Modell in män Maast’r sein’r Schtub’ – ’s leibhaftige Nußknackerle, wie ’s v’r m’r geschtand’n hatt.

Iech soog wätt’r nischt, ob’r wie daar die Arwett’ sooch’, schrier ’r wie besaß’n: »Zaa Taler kriegst de of d’r Schtell, du Sack’rment’r, un Modellschnitzer bist de aa.« – Zug de Lood auf un – Gott schtieh’ mir bei – zaa Taler loong v’r mir, a Gald, wos iech sinst in vierz’n Toong net v’rdient hatt’.

»Na, guck miech när net asu dumm aa, gieh’ in de Schänk un loß de Apost’l schpringe.«