6Maer ’s nachts, ’t was omtrent middernacht,
den kreupelen begon te weenen:
‘weerdinne locht, van zinnen zoet,
ik slaep zoo noô alleene.’ Sa.
7‘Dat gy zoo noô alleene slaept,
dat geeft my gans geen wonder,
en trekt dan uit uw’ kous en schoen,
en kruipt dan by my onder.’ Sa.
8En hy trok uit zyn kous en schoen,
hy kroop by het weerdinneken onder—