daer toe twee scherpe sporen,
si setten hem op haer vaders grau ros:
‘lantscnecht, gheeft de moet niet verloren!’
8Doen hi ter halver weghe quam,
hi keec so dicwils omme,
hi dochter wel om den toren was hooch,
maer noch meer omt meisken was jonghe.
9‘Nu heb ic al de joncfrouwen lief
al omme de wille van ene,
si heefter behouden het leven van mijn,